Motie vreemd Evaluatie co-creatie Marktplein (speech)

Voorzitter,

Het co-creatie proces over het markplein is al heel lang geleden begonnen. Niet afgelopen zomer.

De ontwikkeling van de burgervisie ‘Hengelo, we zitten op goud!,’ dat plaatsvond in 2007, zou een startpunt zou kunnen zijn. Tien jaar later, in 2017, was er een ontwerpwedstrijd die leidde tot de keuze voor het Hijschgebouw. Ook dat moet gezien worden in het licht van het Hengelose co-creatie proces. Meer dan 4100 mensen stemden op een van drie gebouwen. Waar zijn ze gebleven?

In haar beleidsbegroting van 2019 schreef dit college: “Voor de ontwikkeling van het Marktplein is een prijsvraag georganiseerd waarbij de Hengelose bevolking zich in grote meerderheid heeft uitgesproken voor het plan van West 8.” Ik moest daar destijds een beetje om lachen.

Wat zien we daarvan dan terug in de vier nu gepresenteerde plannen? Waar is die grote meerderheid gebleven? Ik denk dat ik het antwoord weet, ze voelen zich monddood gemaakt, murw geslagen. De Hengeloër is al heel lang gefrustreerd over de binnenstad. Dat kunnen we niet met een halfslachtig co-creatie proces repareren.

De presentatie met vier identieke ontwerpen is achteraf niet zo verwonderlijk. Kort geleden tijdens een informele bijeenkomst voor raadsleden op 5 november zijn we er achter gekomen dat het co-creatie proces vanaf het allereerste begin heel sturend is opgezet. De proces begeleider van de Rode Wouw gaf aan dat de grote lijnen van het proces met vier stakeholders is besproken. De actiegroep Bos op het plein, de SCH, de KHN en Hengelo Promotie. Uit navraag van mijn collega de heer Rikkerink bleek uit het antwoord van de Rode Wouw dat dit de specifieke opdracht was. Zo heeft dus een actiegroep de agenda kunnen bepalen en is er een ongelijk speelveld ontstaan.

De aantallen die wel meededen aan de droomfase van het marktplein, die halen het niet bij een grote zwijgende meerderheid, inclusief de kiezers van het Hijschgebouw. Recentelijk komt er een tegenbeweging in actie met daarop een indrukwekkende lijst namen. De kritiek kunnen we niet zo maar negeren.

Voorzitter, hoe kan het dat een wethouder niet weet wat een stakeholder is? Een stakeholder is een belanghebbende, een stakeholder is iemand die niet alleen iets te winnen heeft, maar vooral iets te verliezen. Volgens de Cambridge dictionary: “If something that is valuable is at stake, it is in a situation where it might be lost.”

Had de actiegroep iets te verliezen, nee, wat ze hadden zojuist gewonnen, namelijk dat er besloten was tot co-creatie. Waarom zou ze dan op de eerste rang mogen zitten? Echte stakeholders zijn mensen die iets te verliezen te hebben. Zoals de marktkooplui die om 5 uur s ochtends de wekker zetten om hun brood te verdienen op de markt, dat zijn stakeholders. Ondernemers van de binnenstad. Bezoekers van het plein. Dat zijn stakeholders. En die heeft u pas veel later betrokken toen de agenda al was bepaald en de bomenrichting in volle gang was.

De wethouder, voorzitter, die is wel een stakeholder, want hij had iets te verliezen. Hij moet gedacht hebben “die actiegroep, die zojuist het Hijschgebouw plan om zeep heeft geholpen, dat is een gevaarlijk partij, die moet ik tevreden zien te houden. “

Ik heb klachten ontvangen van mensen die mee hebben gedaan aan het proces. Dat het er heel gekleurd aan toe ging, dat bij tekensessies alleen maar bomen en bankjes werden aangereikt konden worden om in te tekenen. Niet voor niets sprak de landschapsarchitect over één visie. Hoezo co-creatie.

Ik heb een oplossing. De ‘double loop.’ Dat houdt in dat je de feedback gebruikt om gewoon weer terug te gaan naar de tekentafel, en dan met meerdere ontwerpers. Ik geloof in een eerlijk co-creatie proces. Sterker nog deze motie is bedoeld om een eerlijk proces op een gelijk speelveld te waarborgen. Iemand zei me, “ach zo’n co-creatie proces, dat is alleen maar bedoelt om achteraf te kunnen zeggen: De Hengeloër die heeft dit zelf gewild.” We moeten dus zorgvuldig zijn. Bewoners en bestuurders, geef elkaar de ruimte. Het is in ieders belang dat we Hengelo op de kaart moeten zetten met iets dat de moeite waard is om naar de stad te komen.

De tussenbalans is dit. Bebouwing mag voor een deel. Meer groen wil iedereen. Een doe-plein blijft een was een duidelijk kader. ‘Rustplein’ was geen kader, een ‘doe-plein’ wel.

Laten we het met zijn allen doen, het co-creatieproces nieuw leven in blazen met een frisse Hengelose Wind. Coalitie en oppositie om bewoners samen te brengen, Laten we het proces voor de bewoners geloofwaardig maken, van iedere twijfel ontdoen.

Laten we deze gestuurde visie, ontstaan door een ongelijk speelveld, vanavond bijsturen, voordat we de volgende dertig jaar moeten leven met het idee dat we aan het prutsten zijn geweest met €4 miljoen, met als toegevoegde waarde slechts een tweede Prins Bernhardplantsoen.

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail
Motie vreemd Evaluatie co-creatie Marktplein (speech)

Leave a Reply

Your email address will not be published.